wizualizacja działania skrubera absorbera widać procesy przepływy wewnątrz kolumny sorpcyjnej

rodzaje absorberów technicznych, wypełnienie, struktura, kamienie, pierścienie Raschiga, przemysłowe płuczki absorpcyjne, zraszaczami, w strumieniu oczyszczanego gazu,

Sharing is caring!

zgodnie z obietnicą zamieszczamy zdjęcia z realizacji budowy urządzenia do oczyszczania powietrza zużytego / wywiewanego… z lotnych zanieczyszczeń gazowych w tym wypadku i na tym etapie… szczegółowe informacje – pytaj u: http://amargo.pl/pl/kontakt   http://amargo.pl/pl/oferta/produkty/biofiltry

zmontowana stacja filtracji powietrza zabudowa prostokątna prostopadłościenna kontenerowa
zmontowana stacja filtracji powietrza zabudowa prostokątna prostopadłościenna kontenerowa
w kontenerze PP technologia odfiltrowania zanieczyszczeń gazowych z powietrza odlotowego
w kontenerze PP technologia odfiltrowania zanieczyszczeń gazowych z powietrza odlotowego

dodatkowe dane poniżej – wycinek…

Rodzaje absorberów technicznych[edytuj]

Zadaniem projektanta jest wybór takich parametrów pracy urządzenia, które umożliwiają optymalne warunki pracy (wysoka skuteczność w urządzeniu o niewielkich wymiarach). Przemysłowe płuczki absorpcyjne mogą być[17]:

  • zraszaczami – krople cieczy rozpylanej w strumieniu oczyszczanego gazu,
  • urządzeniami pracującymi na zasadzie barbotażu – pęcherzyki gazu, przepływające przez warstwę cieczy,
  • kolumnami ze zraszanym wypełnieniem usypowym lub strukturalnym.

Stosowanie zraszaczy jest zwykle zalecane wówczas, gdy główny opór przenoszenia masy znajduje się po stronie gazu, który powinien być intensywnie mieszany (absorbowane zanieczyszczenia są dobrze rozpuszczalne, należy ułatwić ich dotarcie do powierzchni cieczy). Jeżeli zanieczyszczenia gazu są słabo rozpuszczalne w cieczy (duży opór Rc), większą skuteczność można uzyskać w aparatach barbotażowych. Szczególnym przypadkiem są kolumny pianowe, w których – dzięki odpowiedniej konstrukcji półek lub parametrom wypełnienia kolumn – niemal cała ilość spływającej cieczy tworzy błonki pęcherzyków piany, dostępne dla absorbowanych gazów z obu stron[18][19].

Skruberami rozpryskowymi są m.in. urządzenia „dry-scrubbing” (metoda „półsucha”). Rozpryskiwaną cieczą jest w nich roztwór lub zawiesina, która zawiera składniki reagujące z zanieczyszczeniami absorbowanymi z gorącego gazu. Po absorpcji woda odparowuje, a produkty reakcji są oddzielane od gazu jako pyły, np. w filtrach elektrostatycznych lub workowych.

Absorpcja z reakcją chemiczną jest prowadzona również w innych typach skruberów. Jako reagenty są stosowane np. związki utleniające lub neutralizujące zawarte w cieczach sorpcyjnych. Zaabsorbowane w cieczy zanieczyszczenia mogą być również usuwane z roztworu sorpcyjnego wskutek reakcji z chemicznie aktywnym wypełnieniem, np. złożem kamienia wapiennego(metoda Kurmeiera), po którym spływa sorbent. Dzięki reakcjom, którym ulegają zanieczyszczenia gazu po wniknięciu do cieczy, przebieg procesu nie pociąga za sobą spadku siły napędowej dyfuzji – gradientu stężeń na granicy faz. W niektórych wypadkach reagenty chemiczne są wprowadzane do fazy gazowej przed absorpcją (np. dodatki ozonu, chloru lub dwutlenku chloru). Celem jest uzyskanie mieszaniny zanieczyszczeń lepiej rozpuszczalnych[1].

Przykłady zastosowań absorpcji do dezodoryzacji[edytuj]

Skrubery dezodoryzujące gazy z produkcji płyt wiórowych

Dezodoryzacja gazów emitowanych ze źródeł rzeczywistych metodami absorpcyjnymi jest zwykle zalecana wówczas, gdy do atmosfery są wprowadzane duże strumienie objętościowe, a gaz jest mocno zanieczyszczony (zob. Wstęp). W czasie wyboru najkorzystniejszej konstrukcji skruberów i rodzaju cieczy sorpcyjnych są analizowane informacje o możliwej do osiągnięcia skuteczności, kosztach inwestycyjnych i eksploatacyjnych oraz wymaganiach dotyczących obsługi w czasie eksploatacji. Najbardziej wartościowe są dane pochodzące z instalacji przemysłowych już działających w analogicznych warunkach, których sprawność została potwierdzona metodami olfaktometrycznymi. Skuteczność skruberów z wypełnieniem, zraszaczy lub skruberów Venturiego potwierdzono m.in. w przypadkach dezodoryzacji gazów w oczyszczalniach ścieków, np. pochodzących z instalacji alkalicznej stabilizacji osadów, suszenia i spalania[20].

Większość opisywanych skutecznych instalacji dezodoryzujących charakteryzuje wielostopniowość procesu technologicznego. W przytoczonym przypadku gazów zawierających produkty biodegradacji biomasy stosuje się procesy dwu- lub trójstopniowe. W pierwszym etapie są stosowane kwaśne roztwory sorpcyjne (usuwanie zanieczyszczeń zasadowych, m.in. amoniaku), a w kolejnych etapach – np. roztwory NaOH i podchloryn sodu (usuwanie związków siarki)[20]. Niebezpieczeństwa emisji organicznych związków chloru unika się stosując ozon jako czynnik utleniający[21].

Poniżej przedstawiono dwa schematy takich instalacji[1][22][9]:

  • zraszacza z przepływem krzyżowym, w którym wyodrębniono trzy sekcje, zraszane różnymi cieczami sorpcyjnymi,
  • instalacji znanej jako Fresenius S-KT. W instalacji pilotowej, opisanej w roku 1976 przez K. Reithera, badano przebieg dezodoryzacji 50 tys. m³/h gazów zawierających 15 ppm trimetyloaminy, 5–10 ppm fenoli i > 10 ppm amoniaku osiągnięto na wylocie poziom stężenia zapachowego ok. 50 ou/m³.

W kilku patentach japońskich z roku 1980 opisano podobne wielostopniowe procesy dezodoryzacji gazów z oczyszczalni ścieków i zakładów przemysłu spożywczego, polegające na absorpcji zanieczyszczeń w roztworach kwaśnych i zasadowych oraz dodatkowym stosowaniu adsorpcji na węglu aktywnym. Według patentu brytyjskiego z tego samego roku (Metcalfe E., niszczenie odorów z gotowania mięsa) korzystne jest połączenie czterech procesów: chlorowania, zraszania roztworem kwaśnym i wodą, ozonowania w fazie gazowej i adsorpcji na węglu aktywnym[9].

Schemat trójstopniowej instalacji dezodoryzacyjnej, z sekcjami zraszanymi roztworami kwasu siarkowego, NaOCl i NaOH – kolejne usuwanie związków zasadowych, m.in. amin (stopień I , związków obojętnych, m.in. CO, węglowodorów, aldehydów (stopień II) i związków kwaśnych, m.in. siarkowodoru, tioli (stopień III)[1][22]

Schemat instalacji do dezodoryzacji strumienia gazów metodą Fresenius S-KT (absorpcja w kolumnach zraszanych ozonowanymi roztworami NaOH i H2SO4

Skuteczność dezodoryzacji jest trudna do przewidzenia. Ilustruje to przykład wyników badań, wykonanych w dużej instalacji kolumnowej, testowanej w warunkach przemysłowych – w wytapialni tłuszczu zwierzęcego (McNeillie, 1984). Testowano dwustopniowy proces oczyszczania gazów (strumień 6–20 tys. m³/h) metodą absorpcyjną z użyciem roztworów zasadowych (I stopień, pH=9,3–10,3) i kwaśnych (II stopień, pH=1,6–6,0), zawierających nadtlenek wodoru jako utleniacz (150–800 mg/m³) i sole żelaza Fe+2 jako katalizator (3–10 mg/m³). Skuteczność oceniano olfaktometrycznie oraz analitycznie – wykonując oznaczenia stężenia amin i tioli. Najwyższą skuteczność (zmiana stężenia zapachowego: 95,2 %) osiągnięto w przypadku, gdy oczyszczany gaz (11 tys. m³/h) praktycznie nie zawierał tioli, a stężenie amin wynosiło zaledwie 5 ppm. Skuteczność była najmniejsza, gdy strumień (17,8 tys. m³/h) zawierał na wlocie do instalacji 175 ppm amin i 60 ppm tioli. Mimo usunięcia 98,9% amin i 100% tioli zmiana stężenia zapachowego wynosiła tylko 78,1 %[1].

Za rodzaj dezodoryzujących skruberów rozpryskowych uznaje się urządzenia montowane wewnątrz kanałów wentylacyjnych, wyrzutni kominowych lub w otoczeniu źródła zanieczyszczeń powietrza (zob. Modyfikacja zapachu). W dyszach rozpryskujących roztwory zawierające olejki eteryczne jest osiągane rozdrobnienie koloidalne (powstaje gazozol – kropelki o średnicy ok. 7–8 μm).

Elementy „barier antyosmicznych” przypominają zraszacze ogrodowe

Oferty niektórych producentów informują, że cząstki fazy rozproszonej sąmicelami; powstająca na ich powierzchni podwójna warstwa elektryczna odgrywa podwójną rolę: zwiększa trwałość dyspersji i sprzyja sorpcji zanieczyszczeń powietrza (związków polarnych). Sorbent nie jest regenerowany. Jest dyspergowany w środowisku naturalnym wraz z produktami chemisorpcji, gdzie powinien ulegać biodegradacji[1].

W rozpylaczach stosuje się systemy wysokociśnieniowe lub niskociśnieniowe (Ultra Low Volume, ULV) – przenośne lub przewoźne. Polecane przez oferentów giętkie węże z wmontowanymi atomizerami (do kilku tysięcy dysz) można stosować doraźnie, np. w czasie wykonywania krótkotrwałych uciążliwych operacji technologicznych. W atomizerach instalowanych w kanałach wentylacyjnych, np. z kuchni, restauracji lub toalet, wytwarza się mgłę roztworów reagentów chemicznych, np. kwasu octowego lub wody utlenionej. Dodatkowo bywa wytwarzany ozon – w odrębnym generatorze lub w kanale – pod wpływem lamp UV[1].

Autor

Redaktor ze Stażem

W branży produkcji z tworzyw sztucznych, pomijając techniczne przygotowanie na Politechnice Warszawskiej, praktycznie działamy już ponad 14 lat z wieloma sukcesami, doświadczeniami, wyzwaniami, realizacjami - którymi to dzielimy się z Szerokim Gronem Zadowolonych Klientów i Odwiedzających nasz Portal. Zapraszamy Cię byś do Nich również dołączył! Zapewniamy Indywidualne Podejście, Fachowość i Rozwiązania na Najwyższych Światowym Poziomie Technicznym. Przekonaj się o tym SAM ! english version : http://amargo.pl/en/about-amargo

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.